داستان کوتاه. داستان هاي مذهبی و قرآني

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیمْ

مدت ها بود که عصر پنجشنبه او را می دیدم، آرام و باوقار از کنار مدرسه حجتیه به طرف حرم حضرت معصومه (علیها السلام) می رفت. عبای زردرنگ کهنه ای برتن و عمامه ای کوچک و مندرس بر سر، هماره برق چشمانش، عالمی فراتر از جهان محسوسات را به یاد می آورد کسی نمی دانست که این پیرمرد سپید چهره، همان فیلسوف شرق، علامه روزگار و مؤلف تفسیر گرانسنگ المیزان است. در آن زمان من (محمد باقر سعیدی روشن) مشغول خواندن کتاب فلسفی بدایه الحکمه ایشان بودم. 
 بدایه از نیمه گذشته بود که پرسش هایی در ذهن من ایجاد شد. از جمله: چگونه انسان به آرامش می رسد و از اضطراب های روحی و روانی نجات پیدا می کند؟ و... یکی دوتا از این قبیل پرسشها را با تفصیل و اشتیاق تمام نوشتم. حالا دیگر خانه علامه را هم یاد گرفته بودم. زنگ زدم. پس از لحظاتی، همان پیرمد نورانی که بارها چهره پاکش را دیده بودم در را باز کرد. اکنون دانستم که آن ساده زیست روزگار که پیش از این دیده بودم خود علامه سید محمد حسین طباطبائی است. با دستانی لرزان ولی سرشار از عاطفه و صفا نامه را از من گرفت و فرمود: فردا بیا پاسخ آن را بگیر. 
 روز بعد و با اطمینان بیشتر، راهی خانه علامه شدم. بار دیگر خود آن بزرگوار، درب را گشود. نامه را آورد و از اینکه نمی تواسنت بنویسد، عذر خواهی کرد سپس این گونه شروع به قرائت آیه ای از کریم و شرح آن نمود: 
خداوند متعال فرموده است: هر کس به یاد من باشد من نیز به یاد او هستم)). 
 یاد پروردگار، آرام بخش وجود انسان است، خداوند متعال با همه موجودات پیوند وجودی و آفرینشی دارد، اما یک نوح ارتباط عنایتی ویژه با کسانی دارد که باید او هستند چنان که فرموده: فاذکرونی اذکرکم و اشکروالی و لا تکفرون**بقره/ 152. *** یعنی: پس مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم و مرا سپاس بگذارید و با من ناسپاسی نکنید. 
 آری، علامه طباطبایی (رحمه الله) خود دست پرورده همین مائده فیض قدسی بود، درود خدا تا روز رستاخیز بر او باد

**ر.ک: ماهنامه بشارت شماره 14/ 35 34. ***.