بِسْم اللهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیم

 

در گذشته، مردم، بالاي درِ خانه‏ها، مغازه‏ها و گرمابه‏ها نعل اسب مي‏آويختند و به اين كار اعتقاد داشتند؛ بي‏آن كه از پيشينه اين باور غلط آگاه باشند، ريشه منحوس آن اين بود كه پس از شهادت امام حسين (عليه‏السلام) به فرمان عمر بن سعد، گروهي براي تفاخر بر سم اسب‏هايشان نعل تازه زدند و با آن‏ها برروي بدن‏هاي مطهّر شهيدان تاختند و بدين‏سان سينه و پشت شهيدان زير سم اسبان نرم شد. هنگام بازگشتِ اسبْ‏تازان به كوفه، عده‏اي بر آن نعل‏ها بوسه زدند و آن‏ها را بر ديده نهادند و براي تبرّك، بالاي درِ خانه‏هايشان آويختند.

بعدها بزرگاني چون ‌«‌ابوريحان بيروني» پرده از راز اين كار نابخردانه برداشتند و مردم را آگاه كردند. متأسفانه تا حدود پنجاه سال پيش نيز اين كار رايج بود و چيزي كه نحس محض و پليدي صرف بود، مايه تيمّن و پايه تبرّك تلقّي مي‌شد تا اين كه با رونق يافتن حسينيه‌ها و مسجدها و تلاش عالمان آگاه، اين سنّت خرافي از ميان برداشته شد.

پيامبر گرامي اسلام (صلي الله عليه و آله و سلم) فرمودند: هنگام شيوع بدعت‏ها در ميان امّت اسلام، عالم بايد با بهره‏گيري از سلاح علم با آن‏ها مبارزه كند؛ وگرنه خداوند و فرشتگان و همه
مردمان بر او لعنت مي‏فرستند؛ «إذا ظهرت البدع فى أُمّتى، فليظهر العالم علمه و إلاّ فعليه لعنة الله و الملائكة و النّاس أجمعين»


بحار الأنوار، ج54، ص234

آیت الله جوادی آملی