بِسْم اللهِ الْرَّحْمنِ الْرحیم 

 

یکی از بزرگان درباره ی آب چاه تحقیقی کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که آب چاه تا هنگامی که تغییر نکند و رنگ و بو و طعمش عوض نشود، نجس نخواهد شد و قابل استفاده خواهد بود.

هنگامی که از این تحقیق خلاص شد، متوجه گردید که خودش در خانه چاهی دارد. این بود که با خود گفت: شاید به خاطر این چاه و راحتی خودم این چنین فتوایی را داده ام و به این نتیجه رسیده ام. از این رو دستور داد که چاه را پر کردند و آن گاه دوباره تحقیق را شروع کرد در حالی که چاهی نداشت و منافعی او را منصرف نمی کرد.انسان قبل از شروع به حرکت باید آزاد شود واز سودها، هواها، تعصب ها، عادت ها و تقلیدها خود را خلاص کند.[1][2]

پی نوشت ها

[1] مسؤوليت و سازندگى ج 1، ص 74

[2] صفايى حائرى، على، آيه هاى سبز، 1جلد، ليلة القدر - قم، چاپ: دوم، 1385 ه.ش.