بِسْم اللهِ الْرَّحْمنِ الْرحیم

 

نقل است که امام علی (ع) باغ خود را به 12 هزار درهم فروخت. و همه پول آن را بین فقرا و تهی دستان مدینه تقسیم نمود و دست خالی به منزل برگشت.

فاطمه (س) از آن حضرت پرسید: پول فروش باغ را چه کردی؟

- همه آن را در راه خدا انفاق کردم.

- غذای امروزمان چه می شود؟

امام (ع) از خانه بیرون رفت، تا غذایی فراهم کند.

اما فاطمه (س) از آنچه گفته بود، به سختی دلگیر و ناراحت شد و با خود گفت:

- چرا چنین برخوردی کردم و چیزی خواستم:

«فَانّی اسْتَغْفِرُاللّهَ وَ لا اعُودُ ابَداً»؛

«از خدا به خاطر این درخواست، آمرزش می طلبم و دیگر چنین نخواهم کرد».[1]

 پی نوشت

[1] . بحارالانوار، ج 41، ص46

منبع : رضايى، محمدمهدى، پاسخ ها و پيام هاى فاطمه زهرا (سلام الله عليها)، 1جلد، دفتر نشر معارف - قم - ايران، چاپ: 2، 1389 ه.ش.

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ و عجل فرجهم